จันทร์ 26 พ.ย.

วันทำงานอีกแล้ว

พวกที่ไป Outing ญี่ปุ่นกลับมากันแล้วส่วนนึง

ยังมีพวกที่อยู่ต่อโตเกียว กับโอซาก้า กลับพรุ่งนี้

ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

หนาวววววว.....ววววววววววววมากกกกกกกกกกก

4 องศาง่ะ

รู้สึกดีใจทีไม่ได้ไป

ไม่งั้นอาจจะไม่รอดชีวิตกลับมา ฮ่ะๆๆๆๆ

ใส่เสื้อใหม่ สีเข้ากับกรอบเลยเห็นมะ

พี่ๆที่แผนกซื้อของมาฝาก

น่ารักๆทั้งนั้นเลย

รู้สึกแปลกใจ ซื้อคิตตี้มาให้ตั้ง 2 คนแน่ะ

ก็น่ารักดี  แต่คงไม่ได้ใช้

เก็บไว้ให้ลูกละกัน

เก็บอีกซัก 5 ปี หุหุ

ตอนกลางวันแวะซื้อขนมเปี๊ยะมากิน อร่อยดี ลูกเล็กๆ

(ในรูปมันดูใหญ่น่ะ)

ใส่ชุดใหม่มา ทักกันใหญ่

"เสื้อสวยนะ"  

ตัวละ 120 เอ๊งงงงงง

ทีใส่ตัวละพันไม่ยักกะทัก ชิ

อาหารเย็นเดิมๆที่พารากอน

อังคาร 27 พ.ย.

ออฟฟิศกลับมายุ่งวุ่ยวานเหมือนเดิมแล้ว

งานก็ยุ่งวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม

ใกล้ปลายปี

เคีลยร์งานกันหัวปั่น

เพราะเดือนหน้าหยุดเยอะมั่กๆ

วันพ่อ

วันรัฐธรรมนูญ

วันหยุดพิเศษหลังเลือกตั้ง

วันคริสมาสต์ก็หยุดคร๊าาาาาา

หนุกหนานๆๆ

มื้อเย็นที่พารากอนอีกแล้ว

พุธ 28 พ.ย.

ตอนเช้าซ้อป๊อบโทรมาบอกว่า

คุณหมอเจ้าของไข้ป๋าโทรมาคุยเรื่องอาการของป๋า

บอกว่า

"คงต้องนับเป็นอาทิตย์"

ใจหาย.....

พฤหัส 29 พ.ย.

อีฟิกเพื่อนเลิฟกลับมาจากเมกาแล้ว

เย็นนี้มีนัดกินข้าวกันที่เซ็นทรัล

และกะจะไปต่อ

ขออนุญาติคุณสามีเรียบร้อย

ตกเย็นหลังจากเคลียร์งานอันโคตรๆๆๆยุ่งเสร็จ

ก็เผ่นออกจากออฟฟิศ

นัดกไอ้นกไปถึงเซ็นทรัล 6 โมง เจออีฟิก 6 ครึ่ง

ไปนั่งบาร์บีคิวพลาซ่า ประมาณ 1 ทุ่ม

พี่ต่ายโทรมาบอกว่า

"ป๋าใช้เครื่องช่วยหายใจแล้ว"

กินบาร์บีคิวพลาซ่าได้ 2 คำ ก็รีบเผ่นออกมา

เป็นการเดินทางที่เร็วที่สุดในชีวิต

ไปถึงโรงพยาบาล 2 ทุ่ม

ลูกๆทุกคนมาครบหมดแล้ว

เห็นสภาพป๋าแล้วใจหาย ถึงจะทำใจไว้แล้วส่วนนึง

แต่ก็อดใจหายกับภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ได้

ลูกคนโตที่เป็นหมอมาถึงกับร้องไห้เลย

บอกว่า ไม่น่าเกินคืนนี้หรือคืนพรุ่งนี้

ประมาณสามทุ่ม

ซ้อป๊อบต้องกลับไปดูนู๋มี  เพราะโทรมางอแงไม่ยอมนอน

หม่าม๊ากับลูกสาวคนเล็กของป๋าเลยกลับด้วย

เหลือเรา ซ้ออุ้ย

และลูกชายป๋าทั้ง 3 คน

สามทุ่มครึ่ง

ชีพจรป๋าลดลงเร็วมาก

จนใจไม่ดีแล้ว

ลงจนเหลือ 0 ไปสองรอบ แล้วก็เหมือนป๋ายังสู้ ไม่ยอมแพ้

เลยบอกไต่ก๊อให้โทรตามหม่าม๊า ซ้อป๊อบ และลูกสาวอีกคนดีกว่า

ทุกคนคิดว่าที่ป๋ายังไม่ไปเพราะป๋าจะรอหม่าม๊าและลูกๆมากันครบก่อน

พอทุกคนมาถึงครบ

สามทุ่ม 55 นาที

ไต่ก๊อจับมือป๋าพนมและสวดมนต์ให้ป๋า

ป๋าก็จากไป.......อย่างสงบ

ขอให้ดวงวิญญาณป๋าไปสู่สุคติ

ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งสิ้น

.....ลูกๆทุกคนรักป๋าที่สุด.....