หายไปเป็นชาติ

หลงลืมวันเก่าๆไปหมดแระ

ช่วงนี้ถึงไม่ต้องไปเฝ้าป๋าที่โรงพยาบาลแล้วก็ตาม

แต่ทุกเย็นหลังเลิกงานก็ต้องไปโรงพยาบาลอยู่ดี ไปเยี่ยมป๋าและรับแม่สามีกลับบ้าน

เลิกงานออกจากออฟฟิศ 6 โมงเป๊ะ

แต่ถึงบ้าน 4 ทุ่มทู๊กกกกกกที

เฮ่อออออออ

อาทิตย์ 4 พ.ย.

รู้สึกว่ามันจะตั้ง 10 วันมาแล้วนะ

เง้ออออออออออออออออออออออออออออออออออ

จะย้อนหลังหมดมั้ยเนี่ย

อาทิตย์นี้มีนัดกับพ่อ ต้องไปทำบุญครบรอบ100 วันย่า+ทำบุญบ้าน

ตอนแรกกะจะไปคนเดียว พอดีคืนวันเสาร์พี่ต่ายไม่ต้องเฝ้าป๋า

เช้านี้เค้าเลยไปด้วย

ออกจากบ้านประมาณ 9 โมง ไปถึงบ้านพ่อ 10 โมงกว่าๆ

รู้แล้วทำไมพ่อกำชับให้มาช่วย

ก็ไม่มีใครเลย  ไปถึงมีแต่ป้า ลุง พ่อ  ลูกน้องพ่อ แม่บ้าน แล้วก็ไอ้ตัวเล็ก

นิมนต์พระทั้งหมด 9 รูป   เลยช่วยเค้ายกกับข้าว ฯลฯ

คุยธุระเรื่องบ้านของป้าอีกคนด้วย ก็ตกลงว่าจะซื้อไว้ โดยผ่อนต่อ

ซึ่งต้องใช้ชื่อเราเป็นเจ้าของบ้าน  แต่พ่อเป็นคนผ่อน

พ่อบอกจะขายกระบะเน่าสีน้ำเงินที่ซื้อมาไม่เคยใช้ซะ จะได้หมดภาระ

บอกให้ขายตั้งนานแร้ววววววว  ม่ายเชื่อ

อยู่ช่วยพ่อจนเสร็จงาน ก็ต้องรีบกลับมาโรงพยาบาล

ตอนกลับน้องชายติดรถมาด้วย แวะไปส่งที่คอนโดแม่ แล้วเอาหมูยอด้วยเลย

ซ้ออุ้ยฝากสั่งเพิ่มอีก 6 อัน  สงสัยจะติดใจ บอกยี่ห้อนี้ไม่มีขายตามห้าง

แหงล่ะ  ของดีเมืองอุดรนี่นา

อ้อ  วันนี้ยกโทรศัพท์ให้บอลไปใช้แล้ว เด๋วต้องไปเริ่มฝึกงานวันจันทร์ กัวไม่มีโทรศัพท์ใช้

โอเคๆ  พี่ที่ดีอย่างชั้นก็ยกให้  กลายเป็นคนไม่มีมือถือชั่วคราว

ก่อนจะกลับไปโรงพยาบาล โทรหาแม่สามีถามว่าคืนนี้ต้องเฝ้าป๋ามั้ย

คุณแม่สามีถาม "เธอไหวรึป่าว"  เลยบอก "ถ้าไม่ไหวใครจะไหวล่ะคร๊า"

ก็ไม่มีใครสามารถเฝ้าได้เลยนี่เคอะ  สุดท้ายเรากะคุณสามีก็กลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้า

หนีตามกันมาที่โรงพยาบาลอีกตามเคย     ชักเริ่มเหนื่อยๆล้าๆ  แต่ก็ยังพอไหวอยู่

มาถึงโรงพยาบาลเย็นพอดี

มารบกับตัวแสบ 2 หน่อ

 

แสบหนึ่ง : บังคับให้ถ่ายด้วยนะเนี่ย

 

แสบสอง : กะลังเดินสำรวจ

รู้สึกว่าช่วงนี้เด็กๆจะป่วนมากเป็นพิเศษ  ไม่รู้เพราะถึงวัยซนพอดี

หรือซนผิดปกติก็ไม่แน่ใจ

พยายามถ่ายตอนอยู่นิ่งๆ ยากมากกกก

รูปสุดท้าย  หมดความพยายาม

เฮ่ออออออ  เหนื่อย   จนค่ำทุกคนก็กลับบ้าน

เรากับคุณสามีก็นอนเฝ้าป๋ากัน

ซ้อป๊อบไปจองเนอสเซอรี่ไว้แล้ว แต่วันนี้ยังไม่ได้ เราเลยต้องนอนเฝ้าป๋าไปก่อน

---

จันทร์ 5 พ.ย.

รู้สึกโหวงๆ เพราะไม่มีมือถือใช้   (อิอิ  เว่อร์จริง)

แต่ก็เงียบดีไปอีกแบบ ช่วงนี้ยิ่งไม่ค่อยอยากรับโทรศัพท์คนบางคนอยู่ด้วย

มาถึงก็กาแฟก่อนเลย วันนี้ซื้อมัฟฟิ่นด้วย เพราะไม่ได้กินข้าวเช้ามา

ปรากฏว่าตอนเช้ารู้สึกมัฟฟิ่นไม่อร่อย เลยกัดไปคำเดียวแล้วเก็บไว้

พอตกบ่ายแก่ๆเริ่มหิว ลองเอามากินดู  อร่อยแฮะ เออ  เป็นไปได้เนาะ

 

ถ่ายมันแต่มุมเนี้ย คิดว่าดูดีละ 555555

ตอนบ่ายที่แผนกมีฉลองวันเกิดย้อนหลังให้หัวหน้าแผนกกัน

 

แอบงงว่าทำไมต้องเค้ก 2 ก้อน

สงสัยคนในแผนกคงเยอะ  เค้กก้อนเดียวคงไม่พอ

แถมเค้าสั่งไอติมกะทิมาอีก 1 ถังใหญ่ๆ

พี่หัวหน้าเลยต้องเหนื่อยเป่าเค้ก 2 ก้อนเลย

 

วันนี้อยู่เวรจนถึง 1 ทุ่ม

วันจันทร์ทีไร หดหู่ทุกที  เพราะต้องอยู่เวรเนี่ยแหละ

รู้สึกเวลาทำงานมันช่างยาวนาน   ทั้งๆที่มันเพิ่มมาแค่ 1 ชม.เอง

ไปถึงพารากอน ชวนคุณสามีไปซื้อมือถือใหม่

เดินดูร้านโน้นร้านนี้ ยังไม่ค่อยถูกใจ ตอนแรกว่าจะไปมาบุญครองแล้ว

พอนึกถึงระยะทาง เลยถอดใจ ดูที่ร้านโนเกียในพารากอนก็ได้ฟระ

 

ได้แล้วมือถือใหม่ป้ายแดง โนเกีย 3500

ก็โอเคนะ ฟังก์ชั่นพอใช้ได้ในราคา  5 พันกว่า

 

พรีเซ็นเตอร์ : โทรศัพท์เค้าจะขายไม่ออกเอา 5555

อัพได้ 2 วันย้อนหลัง  เหนื่อยแล้วอ่ะ

แถมตอนนี้นั่งอัพอยู่ที่งานคุณสามี(อีกแล้ว)

ไว้ว่างๆจะมาระลึกชาติใหม่ละกัน

เวลาอัพอาจจะไม่ค่อยมี

แต่เวลาเม้นท์ไดชาวบ้านล่ะก็  

ได้เสมอ อิอิ